انواع ترشحات خروجی از بدن مرد (از نظر مراجع تقلید )

منى‏
منى، به مایع غلیظى گفته مى‏شود كه از غدد تناسلى مرد، به وسیله نزدیكى یا احتلام و یا استمنا بیرون مى‏آید. خروج منى در زن و مرد تفاوت دارد و در مرد، داراى سه نشانه زیر است:

1. همراه با شهوت است.

2. با جستن بیرون مى‏آید.

3. بدن پس از آن سست مى‏شود.

اگر هیچ یك از این نشانه‏هاى سه گانه و یا یكى از آنها در آن نبود، حكم به منى نمى‏شود؛ مگر آن كه از راه دیگرى یقین به منى بودن آن پیدا شود. در زن، اگر خروج ترشحات، همراه با شهوت (اوج لذت جنسى) باشد، حكم به جنابت مى‏شود و لازم نیست با جستن بیرون آید و بدن سست شود و اگر بدون شهوت باشد، حكم به منى نمى‏شود؛ مگر آن كه از راه دیگرى یقین به منى بودن آن پیدا شود. هر رطوبت و ترشحى كه از بانوان بیرون آید، لازم نیست براى آن غسل كنند؛ بلكه بسیارى از این ترشحات كه با اندك تحریك جنسى از آنان بیرون مى‏آید، منى نیست و پاك است.

مَذْىْ‏
مذى، در اصل، به معناى آبى است كه از روزنه حوض بیرون مى‏رود و در اصطلاح، به آبى مى‏گویند كه بعد از ملاعبه و بازى كردن با همسر یا شخص دیگر، از شخص بیرون مى‏آید. این رطوبت، در صورتى كه مجرا آلوده به بول و منى نباشد، پاك است.

وَذْىْ‏
وذى، در اصل، از وذیه به معناى آب كم گرفته شده است و در اصطلاح، به آبى مى‏گویند كه بعد از منى بیرون مى‏آید. این رطوبت، در صورتى كه مجرا آلوده به بول و منى نباشد، پاك است.

وَدْىْ‏
ودى، در اصل، به معناى جارى شدن آب و غیر آن است و در اصطلاح، به آبى مى‏گویند كه بعد از بول بیرون مى‏آید و كمى سفید و چسبنده است. این رطوبت، در صورتى كه مجرا آلوده به بول و منى نباشد، پاك است.

عرق جنب از حرام‏

عرق كسى كه از طریق حرام جنب شود، خواه به واسطه زنا باشد یا لواط و یا استمنا، نجس است؛ و بنا بر احتیاط، با بدن یا لباسى كه به آن آلوده شده، نماز نخواند.

»»»» واجب شد چند تا اصطلاح فقهی هم توضیح بدهم:

»» جنابت‏

جنابت در اصل، اسم مصدر از اجناب و به معناى دورى است و در اصطلاح، به حالت نجاست باطنى گفته مى‏شود كه پس از نزدیكى یا خروج منى حاصل مى‏شود. انسان جنب، از آن جهت كه بدون طهارت و غسل، از نزدیك شدن به نماز منع و نهى گردیده، جنب نامیده شده است. به طور كلى، انسان به دو چیز جنب مى‏شود؛ یكى آمیزش جنسى به شرط دخول، نسبت به مرد و زن [اگرچه منى بیرون نیاید] و دیگرى بیرون آمدن منى؛ در خواب باشد یا بیدارى؛ كم باشد یا زیاد؛ با شهوت باشد یا بى‏شهوت و با اختیار باشد یا بى‏اختیار. هر یك از دو مشخصه یاد شده، به تنهایى باعث وجوب غسل جنابت مى‏گردد. بنابراین، ممكن است مرد با همسر خود نزدیكى كند و منى از او بیرون نیاید كه در این صورت نیز بر هر دوى آنان غسل واجب مى‏شود.

»» احتلام‏

احتلام، از واژه حلم و به معناى خواب دیدن با لذت جنسى است؛ خواه این خواب، باعث انزال منى شود یا نشود؛ ولى در اصطلاح شرعى، احتلام، اخص از احتلام لغوى است؛ به این معنا كه هرگاه در خواب، از شخص، منى خارج شود، شخص محتلم شده است و در این صورت، باید براى نماز، غسل جنابت انجام دهد.

»» استبرا

استبرا در لغت به معناى پاكى خواستن است و در اصطلاح، به عملى گفته مى‏شود كه مرد بعد از بیرون آمدن بول انجام مى‏دهد و كیفیت آن به این ترتیب است كه سه بار با انگشت میانه دست چپ از مخرج غائط تا بیخ آلت بكشد و بعد با شَست و انگشت ابهام، زیر آلت گذاشته، سه بار تا ختنه‏گاه بكشد و سپس سه بار سر آلت را فشار دهد. این عمل، براى مرد مستحب است و فایده‏اش آن است كه اگر آب مشكوكى بعد از آن از شخص خارج شود، پاك است و وضو را هم باطل نمى‏كند؛ اما اگر استبرا نكند و چنین آبى از او خارج شود، باید وضو را اعاده كند و محل را بشوید.یك نوع استبراى دیگر نیز به نام استبراى از منى وجود دارد كه با بول كردن حاصل مى‏شود و فایده‏اش آن است كه اگر آب مشكوكى بعد از آن خارج شود و انسان نداند منى است یا یكى از آب‏هاى پاك، غسل ندارد و اگر استبرا نكند و احتمال دهد ذرات منى در مجرا باقى بوده، همراه بول یا رطوبت دیگرى خارج شده، باید دوباره غسل كند. براى بانوان، استبرا وجود ندارد و اگر رطوبتى از آنان بیرون آید و در پاكى و نجاست آن شك كنند، پاك مى‏باشد و وضو و غسل آنان را نیز باطل نمى‏كند.

»» استمنا

استمنا آن است كه انسان با خود یا دیگرى كارى كند كه از او منى بیرون آید؛ لازم نیست این عمل با وسیله‏اى انجام گیرد؛ بلكه ممكن است با نگاه به عكس مبتذل یا فكر ملاعبه، معاشقه و نزدیكى با جنس مخالف نیز استمنا و خودارضایى صورت گیرد. این عمل، گناهى بزرگ و حرام است و در صورت خروج منى، روزه شخص باطل و غسل جنابت بر او واجب مى‏شود و اگر با این عمل، منى بیرون نیاید، هر چند شخص مرتكب گناه شده است، ولى روزه‏اش باطل نیست و غسل هم ندارد.
استمنا، كفاره ندارد؛ ولى باید توبه كند و از این كار دست بردارد. اگر شخصى كه استمنا كرده، نزد قاضى اقرار كند یا دو نفر عادل، نزد قاضى شهادت بدهند، قاضى او را تعزیر مى‏كند؛ یعنى به مقدارى كه مصلحت مى‏داند، به او تازیانه مى‏زند؛ البته در این گونه موارد لازم نیست شخص به گناه خود اقرار كند و بر دیگران نیز لازم نیست كه نزد قاضى آبروى او را ببرند